A Smash Bros. Carol

Amsterdam - 2017

Het was kerstavond en de stad was gevuld met blijdschap. Op elke straathoek zongen kinderen kerstliedjes en vaders haastten zich naar huis om te genieten van kalkoenen en andere lekkernijen. Op één plek werd echter hard doorgewerkt: een steenkoude containerwoning in de buurt van het Centraal Station, dat tevens dienst deed als hoofdkwartier van SmashNL.

“Ben je nou nog niet klaar met die begroting, Geertsen?”
“Het spijt me, meneer Mensch. Ik was even met mijn gedachten bij mijn gezin.”
“Hoe meer je aan ze denkt, des te langer het duurt voordat je naar huis kan. Werken jij!”

Rutger was een oude, verbitterde man. Hij was in de loop der jaren steenrijk geworden met het hosten van smashtoernooien en advertertenties op de website van SmashNL, maar ook gieriger met elke verdiende cent. Op zijn hoge leeftijd had hij geen plannen om te stoppen; hij had zelfs net weer een nieuwe markt aangeboord door competitief Wii Sports bij de site te betrekken. De enige risicofactor was dat de diepgang van dit spel mogelijk de gevestigde Brawlers zou frustreren. Maar zoals Marc altijd zei: “als je je af laat schrikken door herpes, neuk je nooit.” Rutger zuchtte. Het was stil, zo zonder zijn zakenpartner en enige vriend. De arme man was zeven jaar geleden dood gevonden in een bordeel op de Laan van Nieuw Oost Indië. God hebbe zijn verdorven ziel.

Penningmeester Stephan Geertsen had de laatste hand gelegd aan de begroting voor het aankomende wintertoernooi.
“Als u me verder niet meer nodig heeft, ga ik maar.”
“Het is pas half elf... vooruit dan maar”, knorde Rutger.

Stephan aarzelde in de deuropening.
“Ik vroeg me af... zou u misschien morgen de kerstmaaltijd bij ons thuis willen gebruiken?”
“Hahaha... nee. :ace:

Nadat Stephan vertrokken was, blies Rutger de kaarsen uit en maakte zich klaar om naar bed te gaan. Waarom wakker blijven als je geen geld aan het verdienen was? Er werd geklopt.
“Goedenavond meneer, heeft u misschien iets over voor de kansarme kinderen in de Bijlmer?”
“Is RebazTalei de beste nickname ooit?”, snauwde Rutger en smeet woedend de deur dicht. Die parasieten probeerden het elk jaar weer.

-

De klok sloeg middernacht en Rutger schrok wakker. Hij hoorde het geritsel van een condoom dat uit een verpakking werd gehaald en keek naar het raam. Daar zweefde de geest van Marc, die al zeven jaar in een mortuarium van Politie Haaglanden lag, omdat er nog steeds nieuwe dingen in zijn maag gevonden werden.

“Dit kan niet, jij bent dood!”, riep Rutger uit.
“Kept you waiting, huh? Ik kom je waarschuwen.”
“Je weet dat ik aseksueel ben.”
“Dit keer gaat het niet daar over... als je zo kankergierig blijft, zul je branden in de hel.”
“Heb je weer gedronken? Zolang ik maar niet opdraai voor de stookkosten.”
“Niet alleen dat, je moet ook tot in de eeuwigheid posts van Requiem nakijken op spelfouten.”

Rutger huiverde. Koud zweet droop in zijn bilnaad.

“Dat gaat te ver! Zeg me wat ik moet doen.”
“Je zult vannacht bezocht worden door drie andere geesten. Als je oplet bij wat ze je laten zien, wordt de weg naar verlossing vanzelf duidelijk.”
Met deze cryptische woorden verdween Marc weer, vermoedelijk op zoek naar spookpoes.

Rutger geloofde er eigenlijk geen woord van en draaide zich om.

-

Rutger was net weer in slaap gevallen, toen hij gewekt werd door hard gelach.

“WHAHAHAHA, mijn Ganondorf lacht je uit.”

Als bevroren zat hij rechtop. Die stem herkende hij uit duizenden.

“M-MrSilver?”
“De enige echte! Ik ga je laten zien hoe smash in het verleden was, toen mannen zoals ik nog de dienst uitmaakten!”

De omgeving rond Utto veranderde in een donkere kelder. Overal stonden setups, waar Melee op gespeeld werd door jonge nerds. Hij zag Ztevie, Slayer Link, Flok, Rune, Reffie, Ivo, Remen, Marc, zichzelf... Een traan gleed over zijn wang en hij riep naar de spelers.

“Je kunt roepen wat je wilt, maar ze hebben niet door dat je hier bent. Kijk, daar kom ik met de bracket.”

Rutger keek toe hoe de kleine groep een toernooi uitspeelde met items en debiele stages en zag hoeveel lol ze hadden. Hij zag zichzelf laatste worden, Ivo verkracht worden door Rune in een hoekje en uiteraard de finale tussen Remen en Reffie, die beslist werd door een verdacht aantal misfires van Reffies kant. Hij was vergeten hoe leuk het was in die tijd en voelde zich warm van binnen, nog lang nadat MrSilver hem terug naar zijn container had gebracht.

-

Een paar uur later schrok Rutger opnieuw wakker. Hij hoorde het gerammel van blingbling en ontwaarde een Micky Mouse T-shirt in de schaars verlichte kamer.

“Gregs? Ik dacht dat jij doodgeschoten was door Linkje, omdat je zijn vriendin zwanger had gemaakt in het magazijn van de C1000.”
“Jwz, G. Maar jij weet ook Brawl is die hier en nu. Ik ga jou laten zien, vriend.”

De omgeving rond Rutger veranderde weer. Hij en de geest van Gregs stonden voor een eenvoudig huis en keken door het raam naar binnen.
“Kijk, daar is die swa Exalador. Hij komt thuis bij zijn biatch.”

“Het spijt me dat ik zo laat b...”, begon Stephan.
“Heeft die kanker mannetje je weer lang laten blijven!? Het wordt tijd dat ik die meneer Utto eens ga klappen.”
Achter het fornuis ontwaarde Rutger Faab, die iets klaar stond te maken wat het midden hield tussen braaksel en kanker.
“Hij heeft veel voor de gemeenschap gedaan, spreek alsjeblieft geen kwaad over hem”, sprak Stephan en kuste zijn levensgezel vol op de mond.
“Lieve, niet waar Tim bij is... Niet dat hij het door heeft. -_-”

Rutger zag nu pas dat er een jongen in de hoek zat, met zijn gezicht naar de muur. “Is dat... DarkRenji?”, vroeg hij de geest naast zich.
“Ja man. Ze hebben die boy geadopteerd toen ze erachter kwamen dat Faab geen babies kan baren.”
“Waarom telt hij steeds dezelfde drie autootjes?”
“Omdat hij iedere keer de tel verliest bij de tweede.”
“...”

“Ik zweer hij is zo’n retard omdat ie zo veel Brawl gespeeld heeft. Nog even en ze gaan hem steken”, verzuchtte Faab, terwijl hij naar Tim keek.
Exalador zei niets, maar zijn ogen werden vochtig.

“Is dat waar, Gregs?”, vroeg Rutger de geest.
“Ja mangz, ze zijn te skir om skoro te payen voor die kill. Hij wordt met die dag dommer.”
“Hm, misschien had ik Stephan toch meer moeten betalen... Is er nog iets aan te doen?”
“Wie weet... Ik ga je terug brengen, mijn tijd is om toch.”

-

Rutger zat rechtop in bed toen de zwarte mist de kamer binnengleed. “Laat me raden, jij gaat me de toekomst laten zien?”
Geen reactie. Hij ontwaarde vaag een gedaante die op Jeffz0r leek.
“Jeffz0r vindt het vast leuk om te weten dat zijn ongeboren zoon een autist is.”

De omgeving veranderde weer en Rutger en de geest bevonden zich op een smashtoernooi in de nabije toekomst. Rutger zag hoe de Professor Layton van Jumpman met zijn hoed de Birdo van Tirso aan het infiniten was en zuchtte.
“En ik dacht dat Brawl slecht was.”

In een hoekje van het toernooi zaten een enigszins verouderde istudying, kaak en Mr-R te klagen over hoe slecht dit nieuwe Smash Bros. spel wel niet was. Rutger wilde al weer bij hen weglopen, maar hoorde toen iets wat zijn aandacht trok.
“Die gierige kankerlijer is eindelijk dood, hij was kapot nep in Brawl.”
“Hij was ook totaal niet technisch, het enige wat hij kon was chainthrowen met Dedede. Mijn Ice Climbers daarentegen waren een lust voor het oog.”
“Hahaha, echt iemand die niet gemist gaat worden. Ik heb nog over z’n lijk gepist.”
“ORE WO DARE DA TO OMOTTE YAGARU?!”

“Is Gymmo dood?”, vroeg Rutger aan de geest. Hij kreeg geen reactie, maar de omgeving veranderde weer, ten teken dat de geest hem gehoord had. Ze stonden voor een ondiepe kuil in een weiland. De geest wees in de kuil en Rutger ontwaarde een vuilniszak. Aarzelend scheurde hij de zak open en zag... zichzelf naakt met een gebruikt condoom in z’n oor.

“OMG hoe dan!? Na alles wat ik voor de community gedaan heb! Ben ik dan echt zo vreselijk!?”

De geest antwoordde niet en Rutger bevond zich even later weer in zijn bed. Hij sliep die nacht niet meer.

-

De volgende ochtend stond Rutger op als een ander Mensch. Hij gooide het raam open en wenste eenieder die het wilde horen een gelukkig Kerstfeest. Na een intense masturbeersessie onder de douche, besloot hij dat het tijd was om inkopen te doen. Hij huppelde door de stad en gaf geld aan eenieder die erom vroeg. Zo kwam het dat ook Amsah die avond achter een bord vers gras zat.

Die middag stond Rutger met armen vol eten en cadeaus voor het huis van zijn penningmeester en belde aan.

“M-Meneer Mensch, wat een eer. Kom binnen!” Een stomverbaasde Exalador heette zijn baas welkom.

Rutger ging naar binnen en overhandigde Faab, die hem wantrouwend aankeek, het eten. De cadeaus stortte hij uit onder de kerstboom, waar DarkRenji met glazige ogen naar zat te kijken.

“Dus dat is Kleine Tim?”
“Ja, maar het gaat niet goed met hem. Hij is echt te stom voor woorden”, verzuchtte Exalador.
Rutger liep op de mongool af en ging naast hem op de grond zitten.
“Dus jij hebt een kleine achterstand...”
“Potvis.”
“Juist, ja.”

Rutger keerde zich naar Exalador en Faab.
“Wat zeggen jullie ervan als ik zijn school betaal?”
De twee keken elkaar aan, met stomheid geslagen. Na een moment van aarzeling omhelsden ze Rutger, die vooral de knuffel van Faab nog enige tijd zou voelen.

Die avond werd er tot in de kleine uurtjes gegeten, gedronken en vooral gelachen in de eenvoudige woning.

Vrolijk Kerstfeest!
Log In of Registreer om te reageren.