tl;dr

De regelgeving op toernooien is iets waar menig speler een mening over heeft, maar waar slechts weinigen echt de diepte mee in (willen) gaan. Het is een zeer theoretische aangelegenheid, die bij de Smash Bros. spellen neigt richting filosofie. Dit is te wijten aan het feit dat de spellen op een breed publiek gericht zijn en nooit bedoeld waren voor toernooien. Omdat er zoveel werk nodig is om de spellen competitief bevredigend te maken, is er ruimte voor onenigheid wat betreft hoever je moet gaan met het weghalen van “niet competitieve” elementen. Binnen de gemeenschap kun je grofweg twee stromingen onderscheiden, die vaak aangeduid worden als liberaal en constructivistisch. Hoe correct deze termen taalkundig zijn, valt te betwisten, maar het is duidelijk wat ermee bedoeld wordt.

Enerzijds heb je mensen die het spel zoveel mogelijk intact willen laten en alleen verwijderen wat strikt noodzakelijk is. Hierbij gaat het om elementen die willekeurig zijn of zelfs spelbrekend. De meerderheid van de gemeenschap is het er bijvoorbeeld over eens dat items geen plaats hebben in toernooien vanwege de willekeur van waar ze verschijnen. De stage Hyrule Temple is nooit legaal, vooral omdat verscheidene personages er een voorsprong kunnen pakken en vervolgens weg kunnen rennen tot de tijd op is voor de overwinning, zonder dat een tegenstander hier nog iets aan kan doen. Zo zijn er meer voorbeelden te noemen, maar het gaat in deze visie dus puur en alleen om het vermijden van willekeur en onwinbare situaties. De opvatting die hier duidelijk in doorklinkt is dat elementen in het spel moeten blijven zitten zolang zij consistente resultaten voortbrengen. Een controversieel voorbeeld is de stage Port Town Aero Dive in Brawl, die vrijwel overal geband is vanwege de auto’s die personages relatief vroegtijdig de das om kunnen doen. Echter, elke transformatie van de stage heeft veilige gebieden waar je consistent de auto’s kunt ontwijken. De discussie spitst zich uiteindelijk dus toe op de vraag of dergelijke interferentie en het “vechten tegen de stage” thuis horen in toernooien.

Hier komt de tweede en tevens overheersende stroming om de hoek kijken, waarvan de aanhangers meer verwijderen dan wat strikt noodzakelijk is. Hierbij lijkt het vooral te gaan om het benaderen van een ideaalbeeld van hoe een competitief spel eruit moet zien. Dit klinkt vaag en een veel gehoord kritiekpunt hierop is dat de lijnen die getrokken worden arbitrair zijn. Echter, in de praktijk is de consensus hoog en vrijwel elke regio waar smash gespeeld wordt is als constructivistisch te bestempelen.

De regels van de Europese landen voor zowel Melee als Brawl vertonen onderling veel overeenkomsten en Europa is altijd al vooruitstrevend geweest in het verwijderen van stages. Het algemene idee lijkt te zijn dat stages weinig invloed mogen hebben, maar dat er geen enkele ideale stage is. Een groot voordeel van deze eenheid in regelgeving, hoewel niet volledig, is dat de omstandigheden waaronder gespeeld wordt dusdanig soortgelijk zijn dat de toernooiervaring in andere landen er niet onder lijdt en dat resultaten eenduidig te interpreteren zijn. Het counterpickmechanisme, waarvan je kunt betwisten of een goede stage counterpicken een relevante toernooivaardigheid zou moeten zijn, is teruggebracht tot een set min of meer neutrale stages. Binnen deze stages gaat het vooral om individuele voorkeur en meningen die niet door genoeg mensen gedeeld worden om een verandering in de regels te bewerkstelligen.

De Amerikaanse staten lijken onderling verder van elkaar af te liggen dan de meeste Europese landen. Het Midwesten staat erom bekend erg liberaal te zijn en dus veel toe te laten, terwijl de East Coast er juist regels op na houdt die vergelijkbaar zijn met die in Europa. Verder zijn er in de Verenigde Staten een aantal tussenvormen te vinden en de ruleset discussie is daar dan ook een voortdurende waar niet snel een einde aan zal komen. Tel hierbij op dat de Brawl-gemeenschap daar nog steeds verdeeld wordt door de kwestie Meta Knight en je kunt je een voorstelling maken van de moeilijke keuzes waar plaatselijke toernooihosts zich voor gesteld zien.

Japan staat het verst af van de andere smash-continenten. Voor zover bekend spelen ze alle matches in zowel Melee als Brawl op Final Destination, hoewel bij Melee Dream Land 64 ook nog lang legaal was. Elke discussie over stages, alsmede ingewikkelde selectieprocedures en bans tijdens de sets, wordt hiermee overbodig gemaakt. Je kunt dit zien als de Street Fighter mentaliteit in zijn puurste vorm, waarbij de stage geen enkele invloed meer heeft, daar deze altijd dezelfde is. Zoals eerder gezegd kiezen wij hier in Europa niet voor, omdat er geen enkele ideale stage is die perfect gebalanceerd is voor alle (toernooirelevante) personages. Met name in Brawl zijn de resultaten in Japan zeer afwijkend ten opzichte van de rest van de wereld, doordat personages met projectielen en chaingrabs veel baat hebben bij de layout van Final Destination.

Hoewel vooral stages de meningen verdelen, zijn er ook een aantal controversiële technieken te onderscheiden. De voornaamste hiervan is wobbling in Melee, waarbij de Ice Climbers iemand vanaf grofweg 20% kunnen infiniten vanuit een grab, mits Nana nog leeft en in de buurt is. Het stuit menigeen tegen de borst dat de ontvanger hiervan geen enkele controle meer heeft, zelfs niet in de vorm van directional influence. Deze kwestie is nooit echt opgelost, maar in de praktijk wordt het vaker wel dan niet geband (in Nederland is dat overigens niet zo). Brawl heeft er ten opzichte van Melee een aantal issues bij gekregen in de vorm van matchup-specifieke infinites, die qua impact vergelijkbaar zijn met wobbling, en het al dan niet invoeren van een ledge grab limit. Ook hiervoor geldt dat er geen wereldwijde consensus is.

Zoals al blijkt uit het voorgaande stuk, lijkt vooral de plaatselijke gemeenschap invloed uit te oefenen op de regelgeving. Hoewel een toernooihost in principe kan doen wat hij wil, moet hij rekening houden met zijn publiek en er zijn weinig regio’s waar dat niet gebeurt. Het komt dan ook vaak voor dat bepaalde elementen gepolld worden, met name die waar ruimte is voor discussie of waar de host zelf simpelweg geen sterke mening over heeft. Smashboards heeft een Back Room voor zowel Melee als Brawl waar vaak over de regels gepraat wordt en van waaruit zelfs advies wordt uitgebracht. Dit advies is vaak controversieel, omdat er vooral op een theoretisch niveau naar de regelgeving wordt gekeken en er door gebrek aan consensus meestal een liberaal eindproduct uit rolt. Verscheidene gemeenschappen hebben dan ook hun eigen Back Room of theoretici die zich bezighouden met de regels.

De keerzijde van inspelen op onderbuikgevoelens in de lokale gemeenschappen is dat elke regelverandering gevolgen heeft voor de metagame en dat is niet iets waar licht mee omgesprongen moet worden. Het verdient dan ook de voorkeur om elementen die zogenaamd spelbrekend zijn, toe te laten tot het punt dat ze zich daadwerkelijk als zodanig bewijzen. Zonder bewijs ontstijgt het toevoegen van regels nooit het niveau van theorycraft en zodra iets een standaard is, is er weinig meer van te zeggen. Het komt dan ook zelden tot nooit voor dat iets wat eenmaal geband is, ooit nog terug komt. Er is hier een discrepantie tussen theorie en praktijk, wat voortkomt uit het (begrijpelijke) feit dat een toernooihost doorgaans niet het risico wil lopen dat zijn toernooi lijdt onder iets wat in theorie het spel bederft. Aangezien dergelijke bans vaak ook tegemoet komen aan wensen van de spelers, is de keuze meestal al snel gemaakt. De blije gezichten nemen echter niet weg dat de desbetreffende ban wellicht voorbarig was.

Daarnaast moeten regels voor een breed publiek begrijpelijk en vooral te handhaven zijn. Ondergetekende is dan ook de mening toegedaan dat Brawl al meer regels heeft meegekregen dan strikt noodzakelijk om het competitief speelbaar te houden. Men mag er van uit gaan dat de harde kern van de toernooiscene precies weet aan welke regels men zich dient te houden, maar voor Jan met de pet worden toernooien er niet toegankelijker op. De relativerende factor hierbij is dat de gemiddelde nieuweling weinig besef heeft van menig exploit en de bijbehorende regels en in feite een toernooiervaring heeft waarvoor dat bewustzijn niet strikt noodzakelijk is.

Concluderend kan gesteld worden dat de discussie over regels eigenlijk nooit stopt en dat dit gebrek aan consensus voortkomt uit het feit dat er meerdere wegen naar Rome leiden. Uiteindelijk moet er een balans gevonden worden tussen de praktische aspecten en wensen van de gemeenschap enerzijds en het totaalplaatje anderzijds. Zolang de regels naar eer en geweten opgesteld worden en men streeft naar heldere argumentatie, kan het gelukkig nooit helemaal fout gaan.
Log In of Registreer om te reageren.